Tyrese Haliburtons terugkeer wekt hoop en verwachtingen in Indiana
Tyrese Haliburton speelde op 7 oktober zijn eerste wedstrijd sinds hij zijn rechter Achillespees scheurde in Game 7 van de NBA Finals van 2025. In de voorbereidingswedstrijd van de Indiana Pacers tegen de Minnesota Timberwolves in Ames, Iowa, speelde hij 16 minuten, scoorde 7 punten en gaf 6 assists bij een 123-112 overwinning.
Voor de tweevoudige All-Star was het meer dan een terugkeer op het veld. Het was ook een thuiswedstrijd in het stadion van zijn oude universiteit, Iowa State University, waar hij zes jaar niet had gespeeld. Studenten stonden de avond ervoor al in de rij voor de studentenvak en een gele shirt met zijn gezicht erop, met de naam “Cyclone Hali”. Haliburton had er lang naar uitgekeken. Na anderhalf jaar wachten op de zijlijn wilde hij eindelijk weer minuten maken.
Al op de eerste aanval van de wedstrijd gaf hij een no-look pass die naar Andrew Nembhard bedoeld was, maar de bal ging de lijn uit. Bij de volgende aanval speelde hij een 2-on-1 met Pascal Siakam uit. Hij finishte met een crossover en een jumper van vijf meter, zijn eerste mand in meer dan een jaar.
“Ik was kapot, echt kapot”, zei Haliburton lachend na de wedstrijd. “Maar ik bleef maar denken: man, ik speel weer.”
De adrenaline hielp hem door de 16 minuten heen. “Ik heb mijn eigen verwachtingen”, zei hij. “Maar ons doel is een kampioenschap winnen. Dat is nooit veranderd.”
Een moeilijk seizoen
Het succes van de Pacers hangt af van die verwachtingen. Het laatste moment dat Haliburton gezond was, leverde hij een van de sterkste clutch-playoffreeksen uit de NBA-geschiedenis: in elke van de vier rondes maakte hij een winnende of gelijkmakende worp. In Game 7 in Oklahoma City leidden de Pacers in het eerste kwartier, tot hij zijn Achilles scheurde. De Thunder wonnen en schreven geschiedenis.
Terwijl Haliburton het seizoen 2025-26 herstellend doorbracht, won Indiana slechts 19 wedstrijden. Dat maakt de Pacers een van de meest onduidelijke teams voor het seizoen 2026-27. Ondanks de conference finals van 2024 en 2025 voorspelt de Basketball Power Index een bescheiden 42 overwinningen en een tiende plek in het Oosten. De Pacers zijn bovendien het laatste team dat de kampioen New York Knicks in de playoffs versloeg.
“Ik kijk er niet te veel naar”, zei Haliburton. “Ons hele team kan zich daar iets bij voorstellen. We hebben allemaal wel eens zo gevoeld.”
Pacers-manager Chad Buchanan ziet de situatie zo: “Die magie opnieuw vinden is geen garantie. Maar onze kernspelers geloven in elkaar. Ze voelen dat mensen hen al hebben afgeschreven. Dat is wat er gebeurde in de twee jaar dat we een run maakten: mensen zagen ons gewoon als afgeschreven. Dat is wat hen aanwakkert.”
Het herstel buiten het veld
Op een bezoek aan het Peyton Manning Children’s Hospital in Indianapolis, namens het Indiana Donor Network, kreeg Haliburton een kleurenvel in handen met een shirt dat oranje en blauw was. “Wie heeft dit getekend?”, vroeg hij lachend. “Oranje en blauw op een Pacers-shirt?” Zijn vrouw Jade antwoordde met een veelbetekenende glimlach: “Knicks-kleuren.”
Met de vijf kinderen die een niertransplantatie hebben gehad, ging het gesprek over lievelingskleuren. Haliburton zei dat zijn favoriete kleur grijs is. De kinderen keken hem geschrokken aan. “Dat hoor je nooit, hè?”, zei hij glimlachend.
Het afgelopen jaar bracht Haliburton veel tijd door in Indianapolis, waar hij zich inzette voor projecten als deze. Hij hielp ook bij de herlancering van het liefdadigheidssoftbalwedstrijd van de Pacers, met spelers van de Indianapolis Colts en de Indiana Fever. Victory Field, een honkbalstadion met 12.000 zitplaatsen, zat vol.
Zijn band met het Midwesten is diep. Hij werd geboren in Wisconsin, ontmoette zijn vrouw in Ames en vroeg haar daar ten huwelijk. Die band is sterker geworden sinds hij in 2022 naar Indiana werd geruild. “Het is nu een ander perspectief op het leven”, zei hij. “Ik ben dankbaar dat ik weer basketbal kan spelen en dat ik allerlei dingen in de gemeenschap kan doen, want wanneer zoiets gebeurt, flitst je hele leven aan je voorbij.”
Tijdens zijn eerste vakantie, enkele maanden na de operatie, kon hij nauwelijks de trap af lopen. Hij huilde onder de douche. “Het is moeilijk om te accepteren dat je van bovenop de wereld in één keer het tegenovergestelde bent”, zei hij. “Het is een basketbalblessure, maar er zit een termijn aan. Je weet dat je over die tijd weer goed wordt. We hebben de beste artsen en therapeuten ter wereld. Maar het blijft eng.”
Midden in zijn revalidatie kreeg hij ook gordelroos. Hij kwam 30 pond aan en had ernstige gezwelling in zijn gezicht door de zware medicijnen. De besmettelijke ziekte hield hem weg van zijn teamgenoten op de bank. “Als een ster zo geblesseerd is, betekent dat voor het volgende jaar vaak dat spelers hun eigen schema volgen”, zei Buchanan. “Ty is niet zo. Ty wil weten wat het team van hem nodig heeft, niet wat hij voor het team moet doen.”
Tijdens zijn eenzame revalidatie keek Haliburton soms oude highlights terug. “Gewoon om iets te voelen”, zei hij. “Ik kon dat ooit. Ik mis dat gevoel.” Hij keek zelfs de Finals van 2025 terug, vooral Game 4. De Pacers leidden met 2-1, maar de Thunder kwamen in de tweede helft van een achterstand van dubbele cijfers terug. Shai Gilgeous-Alexander scoorde 15 van zijn 35 punten in de laatste 4:38. “Game 4 blijft altijd in mijn hoofd”, zei Haliburton. “Als je die wint, verandert de hele serie.”
Terug naar de basis
Haliburton wil het vorige seizoen niet vergeten. Indiana eindigde met het minst aantal overwinningen in de clubgeschiedenis. Blessures tekenden het begin van het seizoen en in de tweede helft probeerde het team een betere draftpick te veroveren. Aan het einde leek het weinig op het team dat de Finals haalde.
“Je kunt onze preseason-ranking als respectloos zien”, zei Haliburton, “maar we hebben onszelf in die positie gebracht door hoe we vorig jaar speelden. Er zijn standaarden die we niet hebben gehaald en waar we naar terug moeten. Er is geen geheim dat er vorig jaar een terugval was.”
Coach Rick Carlisle betreurde hoe lang de zomer duurde: 5,5 maand sinds hun laatste wedstrijd in april. “Heropbouwen” was het sleutelwoord op de teamvergadering in Buchanans huis. Carlisle waarschuwde ook dat Haliburton niet als redder moet worden gezien. “We zijn een team dat sterk van elkaar afhankelijk is”, zei hij. “Onze verbondenheid en ons ecosysteem maakten ons speciaal. We worden altijd beter als de som van alle delen.”
De kern is grotendeels gelijk gebleven: Haliburton, Siakam, Nembhard en Aaron Nesmith. Ivica Zubac kwam als vervanger van Myles Turner, een transfer op de deadline die Indiana de nummer 5-pick kostte. Zubac speelt dichter bij de basket, terwijl Turner vanaf de driepuntenlijn ruimte creëerde. “We hebben een geweldige coach die dingen uitzoekt”, zei Buchanan. “Als het niet goed gaat, past hij zich aan.”
Ook de samenwerking tussen Haliburton en Zubac vraagt om tijd. In de pick-and-roll in de voorbereiding draaide Haliburton vaak de hoek om voordat zijn nieuwe center kon rollen. “Hij wil iedereen bewijzen en hij haat het als mensen zeggen dat hij geduld moet hebben”, zei Buchanan. “Hij zegt: ‘Ik ben 16 verdomde maanden uit de running, ik ben er klaar voor.’ Hij is erg zelfverzekerd, maar hij moet nog zijn ritme en gevoel terugkrijgen.”
Een signaal van normaliteit
Haliburton bewoog soms als zijn oude zelf, maar in zijn eerste wedstrijd waren de groeipijnen duidelijk. Hij vergeleek zichzelf met een rookie die te snel speelde. Hij draaide zijn rechter enkel en miste de volgende voorbereidingswedstrijd, maar een MRI bevestigde dat zijn Achilles niet was aangedaan. “Ik was er supergraag bij, enthousiast, maar ik moet wat rustiger worden”, zei hij. “Er is nog veel te verbeteren, bij mij en bij het team. Maar ik ben blij weer op de vloer te staan.”
Eind juli, dertien maanden na zijn operatie, gaf een moment in de trainingshal hem vertrouwen. Hij stuiterde één keer, gooide de bal richting de basket en sprintte erachteraan. Hij kwam hoger dan in jaren, kruiste de bal tussen zijn benen en dunkte met zijn rechterhand, terwijl stafleden van de Pacers schreeuwden. Hij had een weddenschap met Erik Huddleston, de kracht- en conditietrainer van Indiana: als hij de dunk maakte, hoefde hij de training na afloop niet te doen. Het was een dunk die hij sinds zijn rookiejaar als 20-jarige niet meer regelmatig had gemaakt. Later plaatste hij de video op zijn social media.
Een maand later zette een rustiger moment nog sterker een signaal af. Voor het seizoen hielden de Pacers een minicamp in Los Angeles. Tijdens een scrimmage viel Haliburton op de vloer. Enkele maanden eerder zou iedereen in de zaal stil zijn geweest en wachten tot hij weer opstond, zoals in Oklahoma City. Maar nu gebeurde er niets. Hij stond op en het spel ging door.
“Dat”, zei hij, “laat me weer normaal voelen.”
